تبریک به صاحب وب نوشت که طنز هم نوشت

پیش از آنکه آشنائیم با آقای ابطحی به سلام و علیک برسد، پدرزن ایشان را می شناختم. یک روحانی بلندپایه، خوشنام، مستقل، تفکیکی و البته بسیار جدی مشهدی به نام "حاج آقا موسوی نژاد". البته ایشان خودشان اصرار دارند که "حاج آقا" نامیده شوند والا آیت الله هم هستند.

بعدا با آقای ابطحی هم آشناتر شدم. اولش بواسطه طنز نسبتا تندی بود که من درباره محمدعلی خان نوشتم و واکنش نشان داد. البته یک واکنش بسیار دوستانه در حد تماس با سردبیر و توضیح و درخواست تغییر. بعدا در همدان که بودیم رودررو شدیم. از آن موقع به بعد گه گاهی تماس با هم می گیریم.

با آقای ابطحی اختلاف نظرهای زیادی دارم ولی شخصا دوستش دارم. از آن "آخوند باحال"هاست. بعضی آخوندها باحال هستند. دوست دیگری دارم که او هم جزو همین دسته آخوند باحال هاست. اتفاقا آن دوستم هم شاگرد بسیار نزدیک حاج آقا موسوی نژاد است. همین دوست من، بدون آنکه ذره ای در مواضع اعتقادی اش عقب بنشیند، صدها رفیق، از متعصب های مذهبی تا آدم های لائیک دارد. کافیست آدم مهربان باشد و سعه صدر داشته باشد.

دیروز پریروزها چهارسالگی وبنوشت بود. خیلی مبارکا باشد. در این مدت حجم بزرگی از وب نوشت را مطالب و خاطرات طنز تشکیل می داد که رنگ و بوی آخوندی داشت ونوشتنش فقط از ابطحی بر می آمد؛ مثل یک اتوبوس آخوند و بلکدبه. دست ابطحی درد نکند، از این بابت هم زحمت می کشد و البته فشارها و تهمت های زیادی را تحمل می کند.

ابطحی روحیه نقد و طنزپذیری بالایی دارد. چند بار برای طنزهای موردی و خاص با او مشورت کرده ام. یک بار گفت به شرطی کمکم می کند که در مورد خودش هم بنویسم!

خردنامه همشهری

بعد از یک تجربه نه چندان جالب با خردنامه همشهری، برای همیشه از آن قهر کردم. آدم وقتی با یک نشریه ای هم قهر کند که نمی‌رود آن را بخواند. می‌رود؟ می‌رود؟! خب من نرفتم... حالا که چی؟

این‌ها بود و بود تا چند وقت پیش که آقایی از آنجا با من تماس گرفت برای مقاله‌ای. قسمت شد دادیم (مقاله را!) و یک چیزی هم روش! (یک یادداشت. ای بابا این چه وضعیه که من برای هرچیزی باید پرانتز باز کنم. ذهن‌ها چرا اینقدر خراب شده؟ آن هم وسط بحث به این مهمی که من می‌خواهم دیدار تاریخی‌ام با دکتر میرعبداللهی را بگم. اصلا نمی‌گم به درک! )

اینطوری بود که با خردنامه آشتی کردم و دیدم به!... عجب مجله‌ای شده ماشالله برای خودش!

حالا با خودتان فکر نکنید که چون مطلبی در آنجا دارم، تعریفش را می‌کنم. خیلی جاهای دیگه هم دارم، ولی حرفی ازشان نمی‌زنم؛ خداوکیلی خردنامه خیلی آبرومنده. به خصوص این شماره را از دست ندهید که یک پرونده جذاب درباره ژورنالیسم و سایبر ژورنالیسم داره.

راستی آن اسم "ستون پنجم!" و آن پرتره نامفهومی که از مرحوم صابری که بالای مطلب من چسبانده‌اند به انتخاب خودشان بوده ها.

مقالات آی طنز

بخش مقالات آی طنز هم کم کم داره می افته. در این بخش مقالات پژوهشی درباره طنز رو که اینطرف و اونطرف پخش و پلا هستند، با ذکر منبع و نام نویسنده در آی طنز منتشر می کنیم. البته ایده آل من اینه که مقالات تولیدی هم باشه، اما از اونجایی که با جیب خالی مکروهه که آدم پز عالی نده، فعلا به همین مقدار بسنده می کنیم.

کمترین خاصیت این کار میتونه این باشه که یک بانک موضوعی خوب، از مقالاتی که روی سایتها و وبلاگها منتشر می شوند و ممکنه بعد از چندی به خاطر بی توجهی صاحبان سایتها، تعطیی، حذف وبلاگ ها و مسائلی از این دست از دسترس خارج شوند، تشکیل و در دسترس کسانی که حرفه ای تر به طنز نگاه می کنند قرار بده.

لطفا اگر لینک یا فایل مقاله ای رو دارید برای ما بفرستید.

گنجی از قرائت های اسلامی

آقای گنجی، در مقاله ای که به تازگی از ایشان در نیوزویک چاپ شده، و ترجمه فارسی اش هم منتشر شده نوشته است:

ما دست کم سه نوع تفسیر اساسی از منابع معتبر اسلامی داریم: تفسیر مدرن، سنتی، و بنیادگرایانه. قرائتهای مدرن از اسلام به کلی توسل به خشونت را مردود می دانند. قرائت سنت گرایانه از اسلام نیز هیچ نسبتی با خشونت ورزی ندارد. تنها قرائت بنیادگرایانه از اسلام است که توجیه گر و مبلغ خشونت است.

خیلی مایلم بدانم تفسیرهایی که افرادی چون شریعتی از اسلام به دست دادند و مجاهدین خلق هم پروراندند جزو کدام دسته است؟ یا صدای چکاچک شمشیرهای مسلمانان در قلب اسپانیای قرون وسطی ناظر به کدام قرائت ها بوده؟

حال شما خوبه آقای گنجی؟

ماجرای سربازی و امریه و جبهه آقای محرابیان!

الان دارم به رادیو مجلس گوش می دم برای جلسه رای اعتماد محرابیان. آقا چه گنجی بوده این رادیو ما خبر نداشتیم ها!

رئیس مجلس هر ده دقیقه یک بار از نماینده ها می خواد که سر جاشون بشینن. مخالف میاد 5 دقیقه حرف بزنه، دو دقیقه رو نوحه و سلام به حضرت رضا می خونه (سرافراز). چند تا از نماینده ها از اول تا آخر جلسه ایستاده هستن و حرف می زنن. میهمان ها همه از مدارس دخترانه و پسرانه تهران هستند که تک تک توسط رییس مجلس ازشون اسم برده میشه و تشکر ویژه میشه...

راستی یه نکته جالبی یکی از نماینده ها گفت. این محرابیان، زمان استانداری احمدی نژاد، با هماهنگی استاندار سرباز بوده اونجا (امریه) که مثل تمام کسایی که یه زمانی وصل شدن به احمدی نژاد، تا ریاست جمهوری میاد. خلاصه نمایندههه می گفت حضرتش در زمان سربازی در اونجا فروشگاه رو تحویل می گیره که موقع تحویل دادن یک سوم اجناس فاسد شده بودن.

از او نطرف یکی از نماینده های موافق هم دائم از جبهه رفتن محرابیان می گفت و از شهید "همت ها" مایه می گذاشت. عجیب نیست که یه نفر هم مدتهای زیادی جبهه بوده باشه و هم سربازی گذرونده باشه؟ جل الخالق!

دولت در همدان

حدادعادل: تلاش دولت در رشد استان همدان چشمگیر است.

خانواده دکتر زهرا بنی یعقوب: صحیح است!

کامنت با حال

آقا به خدا باید بعضی از این کامنتهایی که برای وبلام میاد رو قاب طلا بگیرم. عینا کامنتی رو که یکی امروز برای یادداشت من در اعتراض به شهرنوش پارسی پور نوشتم رو بخوانید:

با این حرفات چند نفرو اسیر خودت کردی؟ قربان زمینه ی گناه به تدریج ایجاد میشه.زندگی همش سکس نیست وگرنه پدر مادرای ما هر ثانیه باید زیر لاهاف زیر اندازشون باشن. من یک پسر 19 ساله هستم اصلا مذهبی نیستم به زور نماز می خونم اما اهل پاسارگادم ایرانیم غیرت دارم حاضری خواهرت با یکه سکس کنه؟

پسر نوزده ساله ایرانی باغیرت از پاسارگاد!

احتراما، من خواهر ندارم، ولی فکر نمی کنم اگر داشتم هم با شوهر خواهرم مشکلی می داشتم. فدات. بوس!

به چشمانت بیاموز...

هفته پیش بعد از سالی رفتیم شیراز. شرحش را شاید به زودی نوشتم ولی عجالتا همینقدر داشته باشید که باجناغمان ما را برد به جایی به اسم باغ گیاهشناسی یا یه همچه چیزی که برای ساعتی قدم زدن بد نبود. شیرازی ها ابتکار جالبی انجام داده بودند و گویا با شناخت از نیاز فطری ابناء بشر(!) برای نوشتن یادگاری در جاهایی که درخت هست، تابلوهای مخصوصی را آنجا گذاشته بودند که هر کس با دیدن درختان تحریک شد و نتوانست جلوی خودش را بگیرد، روی آن تابلوها یادگاری بنویسد.

روی این تابلو، یکی نوشته بود: به چشمانت بیاموز که هر پوست و استخوانی ارزش دیدن را ندارد!