بله، بله؛ منظور من هم دقیقا همان پیژامه بود!

امشب، یعنی درست در ساعت 8 ونیم دوشنبه، بعد از خواندن نوشته آرش، احساس سرور فرحبخشی کردم و احساس کردم یک نفر پیدا شده که دقیقا می فهمد چرا سایت دبش را راه انداختم و من هم دقیقا می فهمم چرا او وبلاگ می نویسد. این "دقیقا می فهمم" برای من بار معنایی خاصی دارد؛ لذت بخش اما متروک است و فکر می کنم تمام کسانی که به نوعی درگیرِ (تاکید می کنم: "درگیر") شاخه ای از علوم انسانی یا هنر بوده یا هستند، دست کم یک بار آن را احساس کرده اند و هر بار تجربه ی این "دقیقا می فهمم" برای آنها مهم، یا بهتر است بگویم عظیم بوده است. زندگی من را هم، چند کتاب کوچک که احساس کردم "دقیقا می فهمم" از این رو به آن رو کرد.

استینسلاوسکی، بزرگترین معلم بازیگری سیستماتیک تاریخ، جایی در یکی از کتابهایش، بعد از اینکه صدها صفحه در مورد تکنیک های درک نمایشنامه و نزدیکیِ گام به گامِ بازیگر به متن، مطلب می نویسد؛ به یک نکته مهم اشاره می کند و آن این است که "در موارد نادری، بازیگر به محض خواندن متن، چنان درک عظیم و ناگهانی ای از آن پیدا می کند که مستقیما وارد نقش می شود و نیازی به این تکنیکها ندارد" (نقل به مضمون)

این درکِ معجزه وار، البته محدود به هنر یا فلسفه نیست و در همه شئون ارتباطی هست، اما متاسفانه خیلی کم یافت می شود یا من خیلی کم با آن برخورد کرده ام. مثلا در این نزدیک به 20 ماهی که از راه افتادن سایت دبش می گذرد و اظهار نظرهای مختلفی که در مورد آن شده، فقط نوشته آرش بود که نشان داد او دقیقا می فهمد من چه می خواهم و من هم دقیقا می فهمم او چه می گوید. جالب اینجاست که از این قریب 20 نفری هم که تا بحال به دبش آمده اند و از آن رفته اند و من هر کدام را دست کم ده، بیست باری دیده ام (بگذریم از جلسات و گپها و تلفن های طولانی با بعضی ها)؛ تنها آرش است که نه دیده ام و نه حتی یک لحظه باهاش حرف زده ام. فقط چند ای میل کوتاه به هم زدیم، بی هیچ ارتباط قبلی و شناختی.

راستش وبلاگش را هم با بدبینی و اکراه راه انداخته بودم، بسکه آدمها خواستند وبلاگی در دبش داشته باشند و بعد ننوشتند؛ یا نوشتند اما با فاصله های طولانی، به ضرب و زور تلفن های من و بدون آنکه در بحثی وارد شوند، یا حتی بدانند وبلاگ همسایه شان چه می نویسد. انگار که دبش یکی از این صفحاتی است که چند لینک بی ربط را اتوماتیک در یک جا جمع می کند. و بدتر از همه اینکه بعضی ها از پیگیری ها و احوالپرسی های مداوم من برای نوشتن شان در وبلاگشان، دچار توهماتی می شدند که بله فلانی از نامِ ما...(از همین دست توهماتی که سید خوابگرد دچارش شده!)

و بعد من خسته و دلزده شدم و به فکر جمع کردن کاسه و کوزه دبش افتادم. تمام کوشش هایم برای راه انداختن یک پاتوق زنده ی اینترنتی بی ثمر مانده بود و جز وقتگیری و اعصاب خوردی چیزی برایم نمانده بود. از زنده ها(!) علی معظمی به دلایل نامعلومی رفت و فقط مانده بود یاسر میردامادیِ نیمه جان، که با آن کت و شلوار و لباده، در کنارِ منِ پیژامه پوشیده، تصویر ناموزونی را تشکیل می داد و دیگر هیچ لزومی به این جمع دو نفره نبود.

و حالا آرش آمده. پر و بی اُن و پز و فعال. و می داند که ترکیب ظاهری دبش به این صورت (که او به تخت های کنار هم تشبیه می کند، چیزی که دقیقا منظور من بود و توی این 20 ماه نُک زبانم مانده بود!) برای این نبوده که چند وبلاگ متفرق را کنار هم جمع کند تا بیننده، از مراجعه تک تک راحت شود. ( کاری که بلاگ رولینگ خیلی بهتر انجام می دهد) و چرا از وبلاگ هایی با نویسنده هایی آزاد تشکیل شده و سیستم مدیریت منسجمی مثل سایتهای خبری و تحلیلی ندارد...
دبش می خواست آن پاتوق رویایی من باشد که آدمهایی درست وحسابی و عمیق، صریح و خودمانی با هم بحث کنند و یک عالمه تماشاچی داشته باشند که هر وقت بخواهند بتوانند قاطی بحث ها شوند. جایی که هیچ کس ملزم به حضور در آن نیست، ولی هیچ وقت خالی هم نمی ماند. جایی که مثل سالن سمینار نباشد که اگرکمتر از ظرفیت آدم آمد، آبروریزی شود و اگر بیشتر آمد عده ای محروم بمانند و احتیاج به پارتی بازی باشد. جایی مثل بانک های اطلاعاتیِ پویا، که به تعداد اعضایش بزرگ و کوچک بشود پس نه جا کم بیاورد و نه زیاد. جایی که کسی جوشِ چیزی را نزند. جایی که نه کسی را علاف کند و نه کسی علافش باشد. یک پاتوقِ راحتِ رویایی. جایی که هیچوقت در واقعیت نه دیدم و نه شنیدم.

راستش دبش را از روی عقده راه انداختم. عقده ی یک شب با پیژامه نشستن و با بچه ها حرف زدن. که این حسرت در طول 5، 6 سال درس خواندن در رشته نرم افزاری که نه دوستش داشتم و نه استعدادش را و نه می توانستم با دانشجویانش ارتباط برقرار کنم در دلم مانده بود. حسرتی که بعد از ورود به دوره کارشناسی ارشد فلسفه اسلامی و دیدن هم کلاسی های پرتِ جزوه پرست، به یک آهِ سرد تبدیل شده بود!
عقده بد چیزیست و هیچ وقت فراموش نمی شود، آنقدر که وقتی خاطرات آرش را از خوابگاهش خواندم، گریه ام گرفت...

اما الان واقعا خوشحالم. خیلی خوشحالم. از اینکه احساس می کنم بطور اتفاقی یک نفر پیدا شده که بطور اتفاقی، دست کم در یک موج، اختلاف فاز نداریم، حال می کنم. کیفم کوک است.
شاید تعجب کنید از این واکنش شدید، ولی من اینجوری ام دیگه. درست وقتی که از شدت درد کرخ می شوم و تقریبا هیچ واکنشی به اخبار هسته ای و احتمال حمله نظامی و شیرین کاریهای احمدی نژاد و چه و چه نشان نمی دهم، از یک مطلب به حد جنون عصبانی می شوم و از یک هم فازی خرکیف می شوم!
البته فقط این نیست. کارهای زیادی مانده.
اول، باید من و آرش یک پیژامه خوب تهیه کنیم برای یاسر و کمک کنیم تا کت و شلوار و عبا و دستارش را آویزان کند سر جارختی! یادم باشد چند تا پیژامه هم بیاورم برای میهمان های بعد از این.
پول و پله ای هم جور کنم برای نو کردنِ اثاثِ این جا.
کامنت دونی اش را بدهم درست کنند و یک بلاگ چرخان هم برایش تهیه کنم. شاید یک غرفه جدا هم خریدم برای اخبار و لینک هایش.
تخت های بیگناهِ دبش را هم از تحملِ این مرده-وبلاگهای متعفن راحت کنم!
و پنجره ها را باز کنم و بخار این فنجان را نفس بکشم...

نوشته شده توسط farjami در 11:25 PM | نظرات (5) |