خاتمی مهربان و کمپانی هیولاها!

یکی از مهمترین‌ دلایلی که من رغبتی به تماشای فیلم‌های سینمایی خارجی از تلویزیون ایران ندارم، دوبله‌های افتضاحی‌ست که بر روی فیلمها گذاشته می‌شود. صداهای نامنعطف، ترجمه‌های نادقیق و بعضا نادرست و تبدیل صداهای پس زمینه و افکت‌ها به صداهای نامفهوم و وزوزمانند و ده‌ها بی‌دقتی و کم سلیقگی دیگر، همه و همه ملغمه‌ای می‌شود، گوش‌آزار و اعصاب‌خوردکن که باعث می‌شود عطای دیدن این فیلم‌ها به لقایشان بخشیده شود.

کار که در رسانه ملی و یکی از پولدارترین تلویزیون‌های دنیا –با آن سابقه طولانی و درخشان قبلی و امکانات بی‌شمار فعلی- چنین باشد، تکلیف بسیاری از شرکت‌های ریز و درشت خصوصی که با استفاده ار بلبشوی «وی‌سی‌‌دی» بازار کنونی در کار زیرنویس و دوبله وارد شده‌اند، قاعدتاً مشخص است.
با اینهمه یکی دو روز پیش در جایی، صحنه کوتاهی از یک فیلم کارتونی را با دوبله بسیار خوبی دیدم که پیش از همه دوبله درخشان آن –با صداهایی همه آماتور، اما تلاش و دقتی ستودنی- باعث شد یک‌بار دیگر تمام فیلم را ببینم.
کمپانی هیولاها کاری از کمپانی‌های پیکسار و والت دیزنی و واقعاً یک شاهکار است که با یک فیلنامه درخشان موضوع نسبتا پیچیده‌ای را با متریالی خشن (هیولا-ترس) در لطیف‌ترین حالت ممکن نمایش می‌دهد.

داستان فیلم را کامل نمی‌نویسم که اگر آنرا ندیده‌اید، بتوانید لذت بیشتری از دیدن آن ببرید. به ناچار همین قدر بیان می‌کنم که:
در سرزمین هیولاها انرژی از طریق جیغ بچه‌انسان‌ها تامین می‌شود و به همین دلیل برخی کمپانی‌ها با استخدام هیولاهای وحشتناک، جیغ بچه‌ها را برای تامین انرژی جمع می‌کنند. بر خلاف ترسانندگی ظاهری، خود هیولاها به شدت از بچه‌ها پرهیز دارند و باور آنها بر این است که کوچک‌ترین تماس بچه‌انسان‌ها با هیولاها، باعث مرگ هیولاها می‌شود. طی یک سری از ماجراهای با مزه یکی از هیولاهایی که قهرمان ترساندن بچه‌هاست (به نام سولیوان) دلبسته یک کودک می‌شود و در می‌یابد که بچه‌ها هیچ خطری برای هیولا‌ها ندارند. کارهای او کمپانی هیولاها را تا مرز ورشکستگی و تعطیلی می‌کشاند و این یعنی فاجعه بحران انرژی در سرزمین هیولاها!
اما به ابتکار او از این به بعد، هیولاها از طریق خنداندن (و نه ترساندن) جیغ بچه تولید می‌کنند و در نتیجه کارها در سرزمین هیولاها به روال عادی خود بر می‌گردد و کار کمپانی هیولاها هم رونق می‌گیرد.

این‌ها همه را نوشتم که برسم به وضعیت کنونی کشورمان، به خصوص در حالت پیش از انتخابات فعلی. جایی که سیاست‌مدارن وزمامدارانش تا پیش از این در کار ترساندن و ارعاب و تهدید بودند و حالا همه طرفدار آزادی و شادی و دلسوز جوان‌ها شده‌اند... !

یعنی واقعاً خاتمی سولیوانِ ما بوده؟

نوشته شده توسط farjami در 12:37 AM | نظرات (5) |