بي تو هرگز

دكمه‌هاي جليقه‌ام را كه بستم، رنگش پريد. همين‌طور كه داشت ناخن‌هايش را مي‌جويد وسعي مي‌كرد خودش را بي تفاوت نشان دهد، گفت : «كي مي‌ريم؟»
نگاه معني داري كردمش و گفتم: «فكر مي‌كردم احتياج به توضيح نباشه... ايندفعه نمي تونم ببرمت. » مثل هميشه واكنشش تند و احساسي بود: زد زير گريه و مثلا شروع كرد به زدن خودش! دلم سوخت و كمي متزلزل شدم، ولي زود خودم را جمع و جور كردم. كتم را پوشيدم و ادكلن زدم. زير چشمي هم را مي‌پاييديم و به سرعت گريه‌اش فروكش كرد. در ميان هق‌هق‌هايش – كه سعي مي‌كردم فكر كنم ساختگي است- شروع به متلك گفتن كرد: «خب آره ديگه... آقا مهم شده!... حضرت استاد دكتر فرجامي داور جشنواره بين المللي وبلاگ نويسي دانشجويان كهكشان راه شيري... با كت و شلوار و جليقه و عينك و كيف سامسونت!... مشخصه كه نمي تونند بچه با خودشون ببرند، اونم با هواپيما...!»
بدون اينكه نگاهش كنم، آخرين كارهاي نكرده را كردم و راه افتادم طرف در. خشمي كه از شنيدن حرفهايش در من ايجاد مي‌شد، به وجدانم كمك مي‌كرد كه با ناراحتي ناشي از همراه نبردن او آسوده‌تر كنار بيايد. ناگهان از پشت به من چسبيد: «تو رو جون مادرت منو ببر... اوندفعه كه با هم رفتيم همدون، خوب نديدمش... آخه مگه من چمه؟»
برگشتم، نشستم و در چشمهاي درشت معصومش خيره شدم.
«ببين، ايندفعه با دفعه‌هاي قبلي فرق داره... عزيز دلم، من مثلا داورم... يه بچه‌بازي كوچولوي تو مي‌تونه حيثيت منو به باد بده، مي فهمي؟»
«نه!»
در حالي كه كفشهايم را مي‌پوشيدم حرفي را كه چند وقت اخير، بارها برايش گفته بودم، تكرار كردم: «من 28 سالمه... زن و بچه دارم... ارواح عمه‌ام فوق ليسانس فلسفه هم دارم»
زيادي ساكت بود. معمولا اينطور وقت‌ها با لودگي خاصي از ميانه جمله‌ها با من همراه مي‌شد و دستم مي‌انداخت. نگران شدم و برگشتم. نگاهم به نگاهش افتاد. گُر و گُر اشك مي‌ريخت، بي صدا. دلم لرزيد.
هيچوقت بي او جايي نمي‌رفتم و او هم البته هيچوقت برايم آبرو نمي‌گذاشت، ولي همه مرا با او مي‌شناختند. چطور مي‌توانستم به اين راحتي، اشكريزان، تنهايش بگذارم؟
«به يه شرط»
گل از گلش شكفت.
«باشه قبول... هرچي»
«تا فرودگاه با من مياي... اگه اوضاع جور بود، مي‌برمت. اگه هم نبود، بي ننه‌من‌غريبم، مي‌موني»
پريد بغلم و هفت‌تا ماچ آبدارم كرد.
«آخ جون مي‌ريم همدون!»
بعد هم زد زير آواز كوچه باغي.
*****
جوان اتوكشيده‌ي كت و شلوارپوشي كه بليط‌ها را آورده بود را كه ديد، باز رنگش پريد. ما اولين نفر بوديم و هنوز هيچ‌كس ديگر نيامده بود. ساكت بود و تو لب ولي يك دفعه جيغ بلندي كشيد و شروع به خواندن ترانه‌اي "بشكن و بالا بنداز" كرد. حق هم داشت. نيما اكبرپور هم با همراه آمده بود. تا خواستم ساكتش كنم سيد خوابگرد هم آمد و هرچند به رو نمي‌آورد ولي واضح بود كه او هم كودكش را آورده.
وقتي آقاي اروج زاده‌ي پا به سن هم با همين وضعيت سر رسيد، داشت از زور خوشي از حال مي‌رفت!
*****
بعدا كه حتي استاد حنايي كاشاني هم دلي‌دلي كنان با «كودك درونش» به همدان آمد، با خودم عهد كردم كه بي كودكم هيچ جا نروم. به عهدم هم وفادار بودم و حتي بيانه هيات داوران را هم كه مي خواستم بخوانم، او را روي سن بردم. او هم كم نگذاشت و قبل و بعد و حتي در ميانه قرائت بيانه، مزه‌پراني كرد.
پايين كه آمديم اميد معماريان گفت خيلي خوب بود.
نگاهش كردم. چشمهايش مي‌درخشيد.

نوشته شده توسط farjami در 10:50 PM | نظرات (446) | ترک بک (381) |