شكايت از شرق و نكته اي براي همشهريون به ويژه آقاي شيخ عطار

گفته آمده كه ماجراي دروغ سيزده اي كه روزنامه شرق نوشت و در آن تيتر زد كه برج ميلاد كج شده؛ دارد بالا مي گيرد و گويا شكايتكي هم شهرداري كرده از اين روزنامه. شخصا با دروغپراكني در رسانه هاي معتبر به هر بهانه اي مثل دروغ سيزده و آوريل مخالفم و هميشه هم به عنوان يك خواننده يا همكار رسانه اي اين مخالفت خود را به گوش (و چشم!) دروغ سيزده و آوريل سازان مهم رسانده ام (از محمد رهبر كه يك سر آن شاهكار شرق زير سر اوست تا فرورتيش رضوانيه كه آن صفحه دروغين را براي شرق ساخت تا حسين درخشان كه شايعه پراكند در تهران است و بعد هم ساختار آن را تحليل كرد...).

با اين وجود، كاري است كه شده و واقعا آن گزارش و كل صفحه اي كه گزارش كذايي در آن چاپ شد، طنزي بود كه قصد آن داشت تا لبخندي به لبان خوانندگان آورد (حالا گيريم كه زياد حرفه اي نبوده). شهرداري هم شكايت كند يا خير نه به من مربوط است و نه زبان هم را مي فهميم كه به فرض ارتباط اين موضوع با من، چيزي بنويسم در دفاع از شرق. اما به نظرم چنين شكايتي از سوي شهرداري (اگر خبر صحت داشته باشد، البته) بيشتر از همه چيز به اعتبار همشهرييون صدمه مي زند؛ چه خواه و ناخواه آنها وابسته به شهرداري تهران اند و قطعا بر روي چنين تصميماتي از سوي شهرداري مي توانند تاثير گذارند (حتي در حالتي معقول،شهرداري بايد در چنين مواردي با آنان مشورت كند)

گيريم كه شرق يا حتي خود رضوانيه، مي خواسته كرمكي هم بريزد در اين ميان. آيا بايد ارگان عريض و طويلي كه پرتيراژترين روزنامه ايران (با آن همه ملحقات: دوچرخه، خردنامه، مناطق...) را هم از آن خود دارد، اين قدر كم تحمل باشد؟
و از آن طرف: نبايد از آنهمه روزنامه نگار و مديري كه در همشهري كار مي كنند (به خصوص خود آقاي شيخ عطار كه بنده خدا هر روز تا روز بعد(!) از باي بسم الله تا تاي تمّت تمام مطالب همشهري و ملحقات را مي خواند) انتظار داشت تا در طي اين چند سال دست كم مسوولين رده بالاي همشهري را اندكي با مقوله رسانه و تحمل آن، آشنا مي كردند؟
**********
پ.ن.
1- اين يادداشت هيچ ربطي به كار من در شرق ندارد. بيشتر به عنوان يك خواننده (البته شرق و همشهري، نه ابوعطا و دشتي!) آنرا نوشتم.
2- در اين ميان ظرافت قابل تاملي در فرق بين انتشار روزنامه بر روي كاغذ و بر روي وب هويدا مي شود: در حاليكه با توجه به نوع صفحه بندي آن صفحه خاص، دروغ بودن محتواي آن زودتر دستگير خواننده روزنامه مي شد ؛ بر روي وب، حتما بايد يك مطلب با دقت و تا انتها خوانده مي شد تاخواننده به دروغ بودن آن پي ببرد. فكر مي كنم اين نكته گرافيكي، يكي از ظرافتهايي است كه كمتر به آن پرداخته شده است.

نوشته شده توسط farjami در 12:42 PM | نظرات (20) | ترک بک (279) |