از کرامات شیخ ما!

بدون اینکه بخواهم وارد ماجرای دامنه دار پیام یزدانجو و بر و بچه های سرویس اندیشه شرق بشوم و با ذکر این توضیح که اصلا آقای یزدانجو را نمی شناسم و جز چند داستان کوتاه (که برخی از آنها را به شدت دوست می دارم) از او چیزی نخوانده ام، توجه شما را به قسمتی از یادداشت اخیر حضرتش جلب می کنم: (تاکیدها از من است)
«امروز سری به سایت دبش زدم که تعدادی از نویسندگان صاحب­نام صفحات فرهنگی شرق­ به علاوه­ی تعدادی از نویسندگان نوآمده در آن قلم می­زنند. به ترتیب، نوشته­ یی دیدم به قلم علی معظمی، از نویسندگان صفحه­ی اندیشه، با عنوان جنگ و فرصت تنگ، که حواشی آن (کامنت­هاش) از خود مطلب خواندنی­تر بود. نوشته­ی مشابهی هم در وبلاگی به نام حباب، با نام انقلاب در اقلاب، آمده بود در ادامه­ی استراتژی صاحب­­نامان و با تاکتیک نوآمدگان. دست آخر هم آخرین نوشته­ی مراد فرهادپور و امید مهرگان، با عنوان سیاست اکنون، که شرح روشنی است از روش و نگرش نویسندگان آن در بحث از فضای سیاسی امروز، با دفاع از پایه­ها و پی­آمدهای جنبش دوم خرداد و تاکید بر ضرورت تقویت نظری دستاوردهای این جنبش به یاری تثلیت ژیژک - بدیو - آگامبن -- سماجت­شان ستودنی است»

طعنه ها و تحقیرهای خاله زنک گونه جناب استاد - که دست برقضا اگر در مطلبی، نقدی، چیزی، احساس بفرمایند کنایه ای حوالت ایشان شده؛ سخت بر می آشوبند- خیلی برایم جالب است.
متن بالا را چندباره بخوانید و یکی از قوی ترین نمونه های اینترنتی «هوشمندی بزدلانه» را به خاطر بسپارید. درست است که امروز خار آید، اما زبانم لال بلکه روزگاری به حال و روزی افتادید که کار آمد!

پی نوشت:
اگر قول می دهید فکر بدبد نکنید و تهمت بیجا نزنید، بخش کامنت های مطلب اخیر آقای فرهادپور را بخوانید. به خصوص این کامنت را:
«این هم فحوشی از نوع غیراستعلایی به سبک ژیژکی - بدیویی - آگامبنی: پسرجان به گمان من سوبژکتیویته شما دچار هیپوسوبلیماسیون شده و باید الساعه با جناب مراد و روستاهای تابعه یکی دو تا بست توپ بزنید و یک خرده راجع به انواع انحرافات جنسی که پایه های دموکراسی غیرلیبرال و اساسا رادیکال را تقویت می کند حرف بزنید و فردایش توی شرق چاپ کنید و مملکت را بی خیال شوید. استاد شما یک بار این مملکت را با چپ زنیهایش به گا داده، شما لازم نیست زحمت دوباره بکشی. هگلی هم که نگاه کنی، و از مارکوزه به والایش سرکوبگرانه بنگری، از حواشی این متن بی نام و نشان به موجب دیالکتیک نااندیشیده - ناژیژکیده یی که پوپر در این حرف نغز خود می گوید که دشوارنویسی ساده ترین کار است، و اتفاقا اشتباه می گوید چون زبان ایدئولوژی می شود و لیبرالیسم را به نماد ناب انگاشت های آدورنویی - بنیامینی بدل می کند، در نتیجه فعلا بر خر مراد سوار باش و جوش نزن. »

نوشته شده توسط farjami در 2:38 PM | نظرات (18) | ترک بک (164) |