مرگ و مردمک

برای تمام مردگانی که نمی شناسمشان)
همیشه مردمک های چشم مادراز ترس منبسط می شد وقتی از مرگ حرفی به میان می آمد و ما فرزندان خودخواه، چه می خندیدیم به آن ترس مقدس. و من چه احساس غروری می کردم پیش خود که از مرگ نمی ترسیدم و حتی به روزگار نوجوانی هم رفتن به آن دیار را اختیار کرده بودم و مثل آب چهل پنجاه قرص اعصاب را رفته بودم بالا! مادر اما از مرگ می ترسید، از مرگ خودش، مرگ فرزندانش، مرگ نزدیکانش و مرگ همه. و هیچ وقت دوست نداشت از مرگ چیزی بشنود.
سه شنبه که شرق بودم همزمان خبر مرگ دو نفر را شنیدم که اصلا نمی شناختمشان اما مردمک چشمهایم گشاد شد و اندوه مواجهه پدر و مادری با جسد بی جان فرزندشان، چنان گریبانم را گرفت که بغض گلویم را. هیچ کدام از مردگان را نمی شناختم، اما می دانستم که قلب هایی برای آنان می تپیده و فکر می کردم حتما باید پدر ومادری داشته باشند و لحظه عظیم مواجهه انسانی با مرگ فرزندش، مرا در هم پیچید.
ما فرزندان احمقی بودیم و زمانی این را درک کردیم که صاحب فرزند شدیم. من حالا خوب می دانم که مرگ، در تفسیر مقدس فاصله گذاری شده یک عاشق – آنجا که از دور و برای معشوق همذات پنداری شود، در تمام ابعادش، نفرت انگیزترین است.
شاید مرگ تنها چیزی است که درک عمق نفرت از آن، به عشق نیاز دارد.

نوشته شده توسط farjami در 11:10 PM | نظرات (38) |