در مورد راي‌گيري براي انتخاب بهترين وزنه بردار جهان: چاه‌هايي كه فقط به نان مي رسند!

نمي دانم همه جاي دنيا اين طور است يا فقط در ايران و آمريكا و چند كشور ديگري كه به بركت امپراتورهاي رسانه‌ايشان هر روز در حال بمباران دنيا هستند، مردم اين‌طور فكر مي كنند. ولي آنچه برايم مشخص است اين است كه حماقت و تحميق توده‌اي دور عظيمي را تشكيل داده‌اند كه نه تنها رو به انكسار ندارد، كه هر روز قوت بشتري هم مي گيرد. هر كجا را كه چشم باز مي‌كني همين‌طور است و در كشورهايي مثل ايران كه علاوه بر حماقت بومي (كه هر مردمي در كنار تمام چيزهاي خوب بومي خود، آن را هم ضميمه دارند) بعد از يك دوره ستيز با دنيا حالا از آن سوي بام افتاده، ما مصرف كننده حماقت هاي بين المللي و همچنين بومي سايرين هم شده‌ايم! نمونه اخير آن همين راي گيري براي انتخاب بهترين وزنه بردار قرن است كه هر گروهي طراح آن بوده و هر سازماني كه آنرا پذيرفته، جدا يا احمق درجه يك بوده اند و يا مي خواسته ميزان حماقت جمعي سايرين را اندازه بگيرند!

با اين راي گيري من ياد آن مثال بچه‌گانه طرفداران {...} مي افتم كه در رد دموكراسي مي گويند: «فرض كنيم همه مردم جمع شدند و راي دادند كه لواط خوب است (قاعدتا مثال هاي اين جمع از «ميان» آغاز مي شود!) يا تهران پايتخت ايران نيست يا آب در صد درجه نبايد بجوشد.... . آيا چون جمع اينچنين نظر دادند يا خواستند، بايد قبول كرد؟!»
هرچقدر مثال حضرات در مورد مسايل اخلاقي، حقوقي و سياسي چرند و ابلهانه است، در مورد چنين راي‌گيري هايي كاملا صادق است. اصلا اين عوام گرايي در امري كه كاملا عيني و قابل اندازه گيري است، چه معنايي دارد؟ آمديم و با اين انرژي عظيمي كه رسانه‌هاي دولتي و غير دولتي ما خرج مي كنند؛ از صدا و سيما (حتي اخبار) بگير تا فلان نشريه درپيت، آحاد امت هميشه در صحنه جمع شدند پاي اينترنت و در اين راي گيري رضا زاده اول شد؛ يا مردمان بيكارتر و الكي خوشتري از ما، كاري كردند كه كس ديگري اول شد، اين چه ارزشي براي رضازاده (براي ما بماند) مي آورد يا چه چيزي از او كم مي كند؟ مگر ممكن است «راي» بتواند جاي «جرم» را بگيرد؟!

مي گويند يك بنده خدايي، از چاه كني خواست برايش در منطقه سنگلاخي قنات بزند. چاه كن گفت به آب نمي‌رسد، پاسخ شنيد تو بكن چه به آب برسد، چه نرسد مزدت را مي دهم. چاه كن اصرار كرد كه اين قنات آبي برايت نخواهد داشت و آن جمله معروف را شنيد كه :«اگر براي من آبي نداشته باشد براي تو ناني خواهد داشت». فكر مي كنم مردم ما هم در چنين ماجراهايي به جاي اثر پذيري از رسانه ها و يا ساير مراكز جهل پراكني ملي و بين المللي، كمي اين ضرب المثل را در نظر داشته باشند، منتها از آن طرف! آنها (رسانه ها و روابط عمومي هاي اينچنيني و ...) به فكر نان خود هستند، شما هم لطفا به فكر آب خود باشيد!

(اگر اين مطلب تند يا خارج از نزاكت شد، پوزش مي خواهم. عصبانيت ناشي از تكرار اهانت به شعور را بيش از اين نمي توان مهار كرد. بخش نظرات باز است...!)

نوشته شده توسط farjami در 12:01 PM | نظرات (6) | يادداشت |