این روزگاران...!

آنچه نوشت محمد رهبر به خاطر آغاز ماه رمضان و گفت از گذشته های نه چندان دور، که به مسجد بوده است و پای نوحه فلان و زیارت عاشورای بهمان و یا اهل بیت النبوه گویان... آتشی افکند بر ویرانه هیزمی که به روزگاری شرری داشت و حال نه چندان خاکستر است که امیدی به افروختنش نباشد. یاسر میردامادی هم که جوانی است -شاید به سال شش و هفتی از رهبر کوچکتر- باز نوشت در همان مقوله که مصداق "جانا سخن از زبان ما می گویی" بود شاید. مهرگان و مروارید را نمی دانم اما ابک و اشون و معظمی و از همه بیشتر خودم را می دانم که کم و بیش چنان بودیم که محمد بود و چنینیم که اگر کس از آشنایان قدیمِ گسسته، بازمان پرسد شاید که نشناسد. اهل نماز و روزه و تهجد و زیارت و نوحه و استغفار و گه گاه حتی اعتکاف و پیاده به زیارت رفتن و شب زنده داری و حفظ مصحف و از آن دست بودیم که جوانترها شاید باور نکنند آنها را جز از پیران دست و پیشانی پینه بسته و سنتیان عرق چین و چادر به سر و یا شاید میانسالان چفیه بر گردن ... .
بعد اندک اندک شک گرفت ما را و موریانه افتاد پایه های آن ایوانی که باورمان بود زلزله هم ویرانش نمی کند و از آن بالا جهانی را مغرورانه نظاره می کردیم. تا چشمی باز کردیم بر خاک بودیم و عظمت آن چیزهای به ظاهر کوچک را (که از بلندای ایوان خودپسندی چیزی به حساب نمی آمدند) و حقارت آن ایوان به ظاهر بلند را فهمیدیم. اولش حیرت بود. باورمان نمی شد «سادگی فریب» را که در پس پیشداوری به «صداقت تودرتو» مبدل شده و عمری را با آن گذرانده بودیم. همه چیز نسبی شد، حتی خودمان! بهت و حیرت و سرگیجه، شاید چون کودکی که از زهدان نسیان و کرخی به دنیای شگفتی پای نهاده باشد، همه چیزمان شد در درک این سرزمین شگفتیها که تا پیش از این از پنجره دین، مزرعه ای بیش نمی دیدیمش...
اینگونه شد که این شدیم.
---------
حال کسانی چون محمد و یاسر افسوس آن گذشته می خورند و (آنگونه که منم گمان است) به تلویح، صداقت و معنویت مطلق جاهلانه را بر حیرت و واقع بینی نسبی گرایانه ترجیح می دهند؛ هر چند که معترفند بازگشت به آن حال و هوا مقدور نیست.
و من هنوز در حیرتم و آنقدر گیج که حتی توان افسوسم نیست. شاید من هم گرفتار «عذر عقلی» شده ام!

نوشته شده توسط farjami در 10:58 PM | نظرات (14) |