2006 سپتامبر | باران در دهان نیمه باز

براده‌ها
- محض اطلاع
  ظرف 24 ساعت بعد از اولین نشانه‌های سیل چین که آمد و میلیون‌ها نفر را بی‌خانمان کرد، رئیس جمهور و ارتش این کشور در محل حاضر شدند. سیل پاکستان که آمد رئیس جمهور این کشور در سفرناضروری اروپایی بود و تا تمامش نکرد برنگشت. کار که بالا گرفت آمریکا 50 میلیون دلار و استرالیا 9 میلیون دلار کمک کردند. طالبان اعلام کرد به کمک‌های کفار غربی حمله خواهد اما حمیت اسلامی هم نشان داد و گفت اگر دولت اینها را برگرداند 20 میلیون دلار کمک خواهد کرد. نگفت کمک به آوارگان فقط تسلیحاتی خواهد بود یا شیرخشک و داروی وبا هم آن وسط‌ مسط‌ها یافت خواهد شد.
  نظر
- فلسطینی‌ها
  محمد قائد در حاشیه‌ای در کتاب اخیرش ادعای جسورانه‌ای مطرح کرده: فلسطینی‌ها در دنیای عرب هم غالبا به خاطر خلقیاتشان منفورند.
  
  چند روز پیش که داشتم با همکلاسی یمینی -ماجد- حرف می‌زدم گفت: خود ما هم از دست بعضی از عربها فراری هستیم؛ مثل عراقی ها و فلسطینی‌ها که بیشترشان خلقیات غیر قابل تحملی دارند.
  
  برایم جالب بود.
  نظر
- روزنامه‌نگار بودن سرنوشت ماست؛ مرثیه‌ای برای روزنامه‌نگارانِ رفته از وطن
  محمد رهبر: دو هفته مانده بود به انتخابات رياست جمهوري دوره نهم و از ميان قاليباف و هاشمي و معين و كروبي و در آخر احمدي نژاد، كسي حدس نمي زد كه اين نفر آخر، در ميان پراكندگي راي اصلاح طلبان با بسيج آرائ مهندسي شده، ريس جمهور بعد از خاتمي باشد. روزنامه شرق ويژه نامه اي را براي انتخابات رياست جمهوري آماده مي كرد و با همه نامزدها مصاحبه اي شده بود و حتي هاشمي كه چندان اهل مصاحبه در روزنامه ها نبود. تنها مانده بود احمدي نژاد، اين آخري را ما رفته بوديم، چند نفري از روزنامه و عكاس. ستاد مركزي احمدي نژاد يك ساختمان چند طبقه در كارگر جنوبي بود، بيشتر به هياتي مذهبي شباهت داشت و از همان دم در چهره هايي ايستاده بودند كه سالها بود در تجمعات دانشجويي ديده بوديمشان . نه به عنوان دانشجو، همانهايي بودند كه يكباره حيدر حيدر مي گفتند و با مشت و لگد و چوب و چماق مي زدند به دل جمعيت . صداي نو حه سعيد حداديان هم كل ساختمان را برداشته بود و من به دوستان گفتم كه بخت با ما يار است كه اين بابا ریيس جمهور نمي شود وگرنه كل مملكت هيات خواهد شد. احمدي نژاد سر رسيد و گفتند كه گروهي آمده اند از شرق به قصد مصاحبه، گفتند نماز بخواند و بعد ، از شيراز آمده بود و يكساعت بعد عازم مشهد بود. سفرهايي ديوانه وار كه كمتر كسي معنايش را آن روز مي دانست.
  
  رفت و آمد و روبرويمان ايستاد .گفتيم همه نامزدها مصاحبه كرده اند و مانده است شما، گفت:" من با شرق مصاحبه نمي كنم ، اصلا از اين روزنامه خوشم نمي آيد ، شما مگر قائل به دموكراسي نيستيد، به جاي عكس من گل چاپ كنيد." گفتيم آقاي احمدي نژاد شما كه بنابر آمار نفر آخر انتخابات هستيد، گفت :"واقعا اين طور فكر مي كنيد " پوزخندي زد و رفت.
  
  در اتاق سردبير نشسته بوديم و سر ها در گريبان و ساعت دو نصف شب بود، احمدي نژاد ريیس جمهور شده بود و هاشمي هم شكايتش را از تقلب به خدا ارجاع داد و اين يعني تمام ، شرق در سومين سالش بود و از همان سال اول اصلاحات و رياست جمهوري خاتمي اين بار اولي بود كه يك روزنامه اصلاح طلب طول عمري 3ساله يافت ،آن همه خاطره به من هجوم مي آورد ، روزي كه سربازان گمنام به روزنامه عصر آزادگان كه پس از چند بار بسته شدن به اخبار اقتصاد، تغيير نام داده بود ريختند و همه ما را از روزنامه بيرون كردند ، جلايي پور آخرين نفر بود كه داد مي زد و مقاومت مي كرد، در روزنامه را پلمپ كردند تا سالها بعد .اين سرنوشت ما بود در آن شب مي شد چنين روزهايي را ديد، شهريور ماه همان سال اتفاق افتاد، خيلي راحت ، خيلي راحت شرق توقيف شد. در همان بلوار گلشهر روي صندلي هاي آهني سرد نشسته بوديم و همديگر را نگاه مي كرديم. در روزنامه را مي بستند و از فردا هيچ آغاز مي شد. روزنامه نگار ايراني حافظه زماني اش را از دست داده، درست مثل خانواده اي كه بارها از هم جدا مي شوند و دور، يكباره نگاه مي كني مفهوم خواهر و برادر و مادر در اين همه گسست ، بي معنا مي شود. از همان سال و قدري زودتر شايد شروع شده بود ، مها جرت.
  
  رفتن از ديار مادري براي آنها كه تخصصي در علمي و فني دارند يا سرمايه به كف، جنس و نوعش با رفتن يك روزنامه نگار فرق مي كند. روزنامه نگار همه تخصصش زيستن در زمان معاصر يك اقليم است ، زيستن درمفهوم يك ديار و اين تخصص از مرز كه بگذري هيچ ، مگر اينكه دولتي و كسي نگاهي به ايران داشته باشد كه به كار آيد، و گرنه يك روزنامه نگار ايراني در هر جاي دنيا، اگر هم زبان بداند، به حكم زيستنش اش در دشت و كوير و جنگل و شهر و روستاي ايران، باز همه آنچه دارد، ايران است. به مالزي آمده ام جايي كه هنوز در مرزهاي اسلام است گرچه نه شيعي ، اما اينجا مساله ايران نيست ، مالايي هاي به زمان و زمين جور ديگري نگاه مي كنند، روشنفكري ديني، حكومت اسلامي و آن همه كشا كش كه در ايران داريم تبديل شده است به شوق مومنانه اي در ساختن آسمانخراش. گرچه راننده تاكسي در نهايت آرامش مي گويد صدام يك قهرمان براي جهان اسلام بود و آمريكا قصد سلطه بر ممالك اسلامي را دارد و ايران و ليبي و سوريه در مقابل اين جهانخوار ايستاده اند . اما من مي دانم كه اين حرفها از باب تفنني است بعد از گشت و گذار توريستي درچهار سايت و دو سه سخنراني مذهبي و همين راننده تا كسي چه احترامي به توريست هاي غربي مي گذارد كه دلارها را به رينگيت تبديل كرده اند . روزنامه نگار ايراني در جا معه بلا زده اي كه هر روز تاريخش دگر و عوض مي شود در خط مقدم زمان نشسته است، جايي كه جاي نشستن نيست ، همه بلاياي طبيعي و غير طبيعي درست بر اين نقطه نازل مي شوند و حتي وقتي از ايران مي رود، باز اين زمان او را رها نمي كند .ما آسمانمان را به همراهمان مي بريم هر جا كه باشد اين است يك رنگ بيشتر ندارد. مي بينم حالا كه در مالزي هستم باز همه چيز به من ربط دارد ، همه اتفاقات خرد و كلاني كه در خيابانهاي تهران مي افتد و همه حر فهاي بيراهي كه سياستمداران مي زنند و اعتصاباتي كه زندانيان روزنامه نگار مي كنند، با اين فاصله به من نزديك تر است از برجهاي دو قلوي كوالالامپور كه از پشت پنجره مي بينم . هنوز ساعتم را با وقت ايران تنظيم مي كنم. روزنامه نگار بودن سرنوشت ما شد.
  نظر
- اشتراک
  وبلاگ من برگشت سرجای اولش اما این وسط فید قبلی را نتوانستیم زنده کنیم. لطفا مشترک فید جدید شوید و همخوان کنید که دیگران هم مشترک شوند. احتمالا فیس‌بوکم را غیر فعال کنم و نوشته‌های کوتاه و بلندم را در براده‌ها و بخش اصلی همین سایت بگذارم. این هم آدرس فید جدید http://www.debsh.com/?feed=rss2
  نظر
- welfare
  سر کلاس بحث خدمات اجتماعی‌ست. معلم‌مان جدولی تفکیکی برای شاخص‌های رفاه اجتماعی می‌کشد و از ما می‌خواهد هرکدام ستون مربوط به کشورمان را پر کنیم. خیلی زود حقیقتی تلخ نمایان می‌شود: از میان آمریکا، چین، تایلند، نیجریه، ژاپن، کره جنوبی،یمن و حتی سومالی، ایران بدترین وضعیت را از این بابت دارد. به بچه‌های کلاس و به خصوص مسلمان‌ها می‌گویم: حالا فهمیدید چرا همه ایرانی‌ها از دولتشان که قهرمان خط و نشان کشیدن برای آمریکا و اسرائیل است، ناراضی هستند؟
  نظر
- اصل خویش
  دوباره به دبش برمی‌گردیم. لطفا اگر مشترک فید آن یکی وبلاگ هستید به این یکی تغییرش دهید.
  نظر
- یک دو سه... داریم آزمایش می‌‌کنیم
  داریم وبلاگ باران در دهان نیمه‌باز را دوباره روی سایت دبش راه می‌اندازیم. یک دو سه... یک دو سه...
  نظر
بخش‌ها
بایگانی

لینکدونی

وقایع وبلاگیه برقی

شب جمعه‌گی تا ساعت ۴ صبح داشتم کتاب می خوندم و در نتیجه صبح ساعت ۱۲ از خواب بیدار شدم. بعدش هم رفتم به ماشین‌شویی و بعد هم … لالا. در نتیجه این جمعه یکی از معدود روزایی بود که تا ظهر دوبار ایمیل‌هام رو چک نکردم. بعد از ظهر که خوش‌خوشان ای میل‌هام رو چک کردم دیدم یه ای میل از نیکان دارم که پرسیده‌بود برنامه‌ی دومم برای زمانه رو کی می‌فرستم؟ با خودم گفتم باز این نیکان لابد با یکی دست به‌یقه شده و فراموش کرده من شنبه‌ها برنامه دارم… اما یه دفعه برق از کله‌م پرید و یادم اومد آخرین قرار ما این بود که من به جای شنبه‌ها، جمعه ها برنامه داشته‌باشم! حالا ساعت چنده؟ هفت بعد از ظهر. چی آماده دارم؟ تقریبا هیچی.

یه ایمیل زدم به مهدی جامی که چیکار کنم؟ نوشت بفرست هر چی داری. شروع کردم و به یک ساعت و نیم برنامه‌م رو آماده کردم. (دفعه پیش ۱۰ روز روی برنامه اولم کار کرده‌بودم!) ۵۰ دقیقه هم طول کشید تا با این اینترنت هندلی احمقانه، فایل رو بفرستم (همش ۳ مگا بایت!) و در اخرین بخش برنامه پخش شد. حالا بماند که بس عجله کردم تاریخ رو اشتباه گفتم و "کامیا" خانوم هم همه شنوندگان رو شیرفهم کرد تا مبادا روزه‌هاشون باطل بشه! ولی فکر می کنم یه پیشرفت کوچولو نسبت به برنامه اول داشت. راستی نظر شما چیه؟ خدای‌ناکرده به جای اخبار سیاسی و اجتماعی وغیره، داریم وبلاگستان رو گزارش می کنیم ها! به خصوص اونایی که این‌دفعه در موردشون راپورت دادم، یعنی درخشان و امین و خالدیان و خانوم صدر نظری چیزی ندارن؟ ناراحت که نشدین؟

(لینک برنامه)

فرستاده شده در دسته‌بندی نشده | بدون نظر

راهنمای عملی تظاهر به روزه داری!

ÙÙÙÙ Ø¨Ø§Ø´ÛØ¯. Ø§ÙØªÙØ§Ø³ Ø¯Ø¹Ø§!

فرستاده شده در بی دستگان | بدون نظر

وبلاگ‌های گل‌آقایی

یادداشت نسبتا مفصلی نوشته بودم برای معرفی وبلاگ های بعضی از بر و بچه های گل‌آقا. لعنت به این مرورگر اسلیم بروزر که لحظه آخر قفل کرد و یادداشتم رو پروند و رحمت به من که مستقیم توی ادیتور وبلاگم نوشته‌بودمش!

خلاصه اینکه بیایید با دادن لینک به وبلاگ بر و بچه‌های گل‌آقا این بنده‌گان خدا را -به زور هم که شده!- از جزیره‌ای که رابینسون کروزوئه‌وار درش گرفتار شده‌اند بیاریم بیرون!

داروگ(آذین محمدزاده) از یادداشت‌های یک استعداد درک نشده(علی زراندوز) کاریکاتورستان(محمدرفیع ضیایی) بازگشت ابدی(ریتا اصغرپور) همه طرف غیر از روبرو(گیتی صفرزاده) (به جان خودم اسم وبلاگ خانوم صفرزاده همینه. تقصیر من چیه؟!) :">

پ.ن: می‌خواستم از بچه‌های وبلاگ‌نویس گل‌آقایی بپرسم چرا بلاگ‌رول نمی کنند دیگران را تا دیگران هم ایشان را! بعد خواندم در یادداشت قبلی سرکار ریتا اصغرپور که کلی دست‌افشانی کرده بود بابت اینکه یادگرفته‌بود در وبلاگش لینک برقرار کند!

فرستاده شده در دسته‌بندی نشده | بدون نظر

ائتلاف شاه‌چراغی-امام رضایی!

نیک آهنگ- کلاغستون- رادیوزمانه: اولا باید بهتون خبر بدم که کلاغستون شد هفت روز هفته! یعنی هر روز هفته برنامه داریم! ماجرا از این قراره که میرزا کلاغ قاقار مشهدی که از خاندار قارجار هست(با قاجار اشتباه نگیرید!) قراره از همی اول مهر دو روز در هفته بیاد اینجو.

ما از عهد امام رضا نتونتسه بودیم رابطه قطع شده‌ شیراز و مشهد رو برقرار کنیم، حالو از آمیز محمود کلاغ خواستیم کمک کنه!

ایشون از همی فردو که سه‌شنبه باشه میاد اینجو! سه‌شنبه‌ها و جمعه‌ها مال ایشونه، الباقی روزای هفته هم ما در خدمتتون هستیم. والو فقط صورش بدین یی کمی خجالتیه، بعد که راه افتید عذابش هم خواستید بدین، باکی‌اش نی!

فرستاده شده در دسته‌بندی نشده | بدون نظر

ما خیلی خوفیم!

در این‌که ما ایرانی‌ها خیلی خوب و مهربان و مهمان‌نواز و منطقی و عدالت‌طلب و باحال و… می‌باشیم، هیچ شکی نیست (دست‌کم خودمان شک نداریم!) پس قاعدتا باید این خبر را که اولیای دانش‌آموزان یک مدرسه در کرمان، در اعتراض به حضور چند دانش‌آموز افغانی، اوضاع را متشنج کردند را هم در همین رابطه ارزیابی کرد!

جالب اینجاست که همین ما مردم گل، مثلا اگر بشنویم در یک کشور اروپایی، اولیای دانش‌آموزان به حضور چند دانش‌آموز ایرانی در مدرسه اعتراض کرده‌اند، احساسات لطیفمان جریحه‌دار می‌شود و خشتک اتباع آن کشور را بادبان می‌کنیم اما مساله که داخلی می‌شود اوضاع عوض می‌شود.

مطبوعات ما هم که آنچنان موضع احساسی و منفی در مقابل مهاجران افغانی گرفته‌اند که گویی، اینها موجودات ذاتا جنایتکاری هستند که صرف برای خرابکاری و خلاف به ایران آمده‌اند (به عنوان نمونه چند وقت پیش مقاله‌ای مشمئزکننده‌ای در «جام‌جم» چاپ شده بود با عنوان «…خفه می‌سازد اگر آید و بیرون نرود…!»). بله درست است که درصد بالایی از متهمان و مجرمان افغانی هستند، اما جمعیت کثیری از زحمتکش‌ترین و محروم‌ترین قشر کارگر، همین افغانی‌هایی هستند که با همان عینک احمقانه شوونیست‌ها اگر بخواهیم به قضیه نگاه کنیم، ایرانی تر از خیلی از ما ایرانی ها هستند. قشر زحمتکشی که در ازای ثمن بخس، سخت‌ترین و زیان‌آورترین کارها را بدون هیچ‌گونه حمایت بیمه‌ای انجام می‌دهند و پاداش زحماتشان به جای قدردانی و فشردن دست‌های پینه‌بسته‌شان، این است که در اعتراض به حضور چند کودک افغانی در کلاس درس، والدین دانش‌آموزان ایرانی، مدرسه را به آشوب بکشانند!

ما… ملتی بافرهنگ و مهربان و عدالت‌دوست و برابری‌طلب (کلا خوف!) که این رئیس‌جمهورمان غصه سیاه‌پوستان آمریکایی و ظلمی که بر آنها می‌رود را می‌خورد و آن یکی طراح «گفت‌وگوی تمدن‌ها»ست، تبعیض علیه دیگران را خوب بلدیم اما اگر علیه‌مان باشد ننه‌من‌غریبم‌مان هم گوش فلک را کر می کند.

* در همین رابطه: یک مشت افغانی! حامد قدوسی

فرستاده شده در دسته‌بندی نشده | بدون نظر

باران در دهان نیمه باز

براده‌ها

بخش‌ها

بایگانی

وقایع وبلاگیه برقی

راهنمای عملی تظاهر به روزه داری!

وبلاگ‌های گل‌آقایی

ائتلاف شاه‌چراغی-امام رضایی!

ما خیلی خوفیم!

لینکدونی گودری

آی‌طنز

آمار گوگل ریدر

جست‌وجو